I minam Dorf bion i dohoam. 
Do ischt ma nit bloß o afach oan. 
Do bio scht bekann t und ou vrwand t. 
Ma grüoßt se, git anand no d' Hand. 
A jedam Tag, zu jedar Zit 
louft neobod dior d' Erinnerung mit. 
Do bion i 's erschtmol doch i d' Schu ol, 
bio fließi g gsi und mängsmol ful. 
Übr jede Stroß, Weogle und Steig 
woaß i no bodo guot Bescheid. 
A paar vo deona git as numm, 
und mängs Bächle ischt scho stumm. 
Mängs Sitoweogle bion i gsprung o 
und heo dobei a Liodle gsungo. 
`s Hoamgoh, des heot mi allad gfreut, 
ma heot no Büoble zöü mr gseit. 
Do bion i ou zr Stu bat gango 
zwecks do Gaude, als Vrlang o. 
Döt händ no d' Müt tora mit dm Beoso 
d' Stubatbuobo seolb vrleoso. 
Wio gseit, bi jedam Schrio tt bliebscht jung. 
Im Dorf, do b liebscht allad groß i n° Schwung. 
Do goht do Jugond gär nüt us, 
woaßt no: vor 30 Johr, i deom Hus... 
Drum bion i georn im Dorf do hoam, 
wil, do bioscht nit bloß oafach oan. 
Do louft dr doch uf Schritt und Tritt 
a bi zzle vo dr Jugend mit. 
(Dietmar Ungerank) 
Preis: S 40,-- 
Der Erlös fließt der Kin de rfasnat zu! zu!